Do budowy lotniska przystąpiono około roku 1935. Taka data jest wypalona za jednej z cegieł wmurowanych w budynek w Bagiczu. W związku z tym władze zlikwidowały niemalże całą wieś Bodenhagen, a rolnikom dano zastępcze grunty w okolicy. Ostała się tylko stacja kolejowa z przyległymi budynkami. Lotnisko powstawało w całkowitej tajemnicy i aby wytłumaczyć rozmiar budowy w okolicy ogłoszono, że powstaje fabryka proszku do prania "Persil". O prawdziwym przeznaczeniu obiektu mieszkańcy dowiedzieli się dopiero w chwili ukończenia lotniska. Uroczystość przejęcia lotniska odbyła się dnia 26 kwietnia 1938 roku na kołobrzeskim rynku.

Okres powojenny

Od marca 1945 do maja 1992 roku teren lotniska Bagicz był w rękach Armii Radzieckiej. Na mocy postanowień porozumienia z 17 grudnia 1956r obszar ten był wyłączony z polskiej jurysdykcji. Inaczej mówiąc polskie służby nie miały tam wstępu, lub tylko w wyjątkowych sytuacjach, a kontrola celna obszaru tego nie obejmowała. Na mapach tereny te figurowały jako białe plamy i dopiero po opuszczeniu baz przez Rosjan zaczęły się pojawiać na mapach, przykładem jest Borne Sulinowo, które pojawiło się na mapie dopiero w 1992r. Lotnisko Bagicz zajmowało dość spory obszar, który wg dzisiejszych danych miał 1 624 800m2. Lotnisko było wyposażone w poniemiecki pas startowy, który Rosjanie powiększyli do długości 2500 m i szerokości 40 m. dla potrzeb samolotów odrzutowych. Na lotnisku było (i jest nadal) 41 schronohangarów. Schronohangary były tak skonstruowane, aby można było przygotować w nim maszynę do startu. Konstrukcja pozwala przypuszczać ze istniała możliwość odpalenia silników samolotu stojącego w środku. Ponadto Rosjanie budowali na lotniskach, które użytkowali wyprowadzenia podziemnej magistrali paliwowej i zasilania lotniskowego przy stanowisku postojowym każdego samolotu. Dzięki temu nie widoczna była "krzątanina" cystern, agregatów prądotwórczych czy innych pojazdów. Baza paliwowa w Bagiczu była spora i mogła pomieścić 13000m3 paliwa. Do bazy paliwowej doprowadzona była bocznica kolejowa. Całkowita długość torów kolejowych w Bagiczu wynosiła 3905m. Oprócz dostaw paliwa, dostarczano również towary niezbędne do prawidłowego funkcjonowania bazy, towary te wyładowywane były na funkcjonujących tu dwóch rampach kolejowych. Oprócz drogi kolejowej towary dostarczano też normalną siecią dróg. Na podstawie podpisanego porozumienia Rosjanie mogli korzystać z dróg bez wcześniejszego powiadomienia polskiej administracji. Takich tras było w Polsce osiem w tym dwie dotyczyły Bagicza.